Ζυλιέν Πανελλαδικές Εξετάσεις: Η πρωτιά του Αφρικανού πρόσφυγα – Η ιστορία του
Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι η παιδεία, του έλεγαν οι γονείς του
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ζυλιέν Πανελλαδικές Εξετάσεις: Η πρωτιά του Αφρικανού πρόσφυγα – Η ιστορία του

Ζυλιέν Πανελλαδικές Εξετάσεις: Η ιστορία του 20χρονου πρόσφυγα που «δραπέτευσε» από την Αφρική και πέρασε πρώτος στο ΤΕΙ Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πειραιά με 18.500 μόρια.

Ζυλιέν Πανελλαδικές Εξετάσεις: Τον Νοέμβριο του 2011 ο 16χρονος τότε Αφρικανός, ήρθε στην Ελλάδα μόνος του, από την πατρίδα του στην Αφρική λόγω εμφυλίου.

Ο αγώνας του για επιβίωση ξεκίνησε αμέσως. Μπήκε φυλακή στην Ορεστιάδα για τρεις μήνες ως παράνομος και στη συνέχεια βρέθηκε στην Αθήνα χωρίς φαΐ και στέγη. Τον Οκτώβριο του 2012, με εισαγγελική παραγγελία, φιλοξενήθηκε στο Κέντρο της Κόνιτσας. Οι υπάλληλοι του Κέντρου θυμούνται πως τότε ο Ζυλιέν δεν μίλαγε ελληνικά, ήταν πάντα θλιμμένος, σκεπτικός και το μοναδικό αίτημά του ήταν να πάει σε σχολείο. Οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να εγγράψουν τον νεαρό πρόσφυγα από την Αφρική, στο ΕΠΑΛ της Κόνιτσας.

Ο Ζυλιέν έμαθε μέσα σε τρεις μήνες ελληνικά. Τέλειωσε το ΕΠΑΛ της Κόνιτσας με βαθμό απολυτηρίου 19,8 και σήμερα είναι πρώτος εισακτέος στο ΤΕΙ Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πειραιά με 18.500 μόρια. Ο 2οχρονος αρίστευσε, χωρίς φροντιστήριο, και ζώντας στην Ελλάδα μόλις 4 χρόνια αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας.

Η χαρά του για την επιτυχία του αυτή είναι μεγάλη. «Θέλω να αφιερώσω αυτή την επιτυχία στους γονείς και τα αδέλφια μου, που δεν υπάρχουν πια στη ζωή» λέει και προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυα που κυλούν από τα μάτια του.

«Οι γονείς μου, πάντα μού έλεγαν ότι το πιο σημαντικό στη ζωή είναι η παιδεία. Εγώ αυτό το κράτησα» εξηγεί ο Ζυλιέν, όταν ρωτήθηκε για τη θέλησή του να συνεχίσει στο σχολείο. Στις περισσότερες κουβέντες του, ο Ζυλιέν επικαλείται τον Θεό, στον οποίο όπως μας αποκαλύπτει, προσεύχεται καθημερινά. Πάνω στο γραφείο του, μας δείχνει την Καινή Διαθήκη, «φυλαχτό» από τη μητέρα του, πριν την αποχωριστεί για πάντα, βίαια. Οι άνθρωποι της Κόνιστας λένε πως πολλές φορές είδαν τον Ζυλιέν να ανηφορίζει με τα πόδια το βουνό και να πηγαίνει στην Μονή Στομίου, το ησυχαστήριο του Αγίου Παϊσιου.

Το ΕΠΑΛ της Κόνιτσας ήταν για τον νεαρό μία οικογένεια, γιατί, όπως μας περιγράφει, οι συμμαθητές και οι καθηγητές του τον αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Ήταν ο πρώτος μαθητής στην τάξη, κάθε χρόνο, και το απολυτήριό του γράφει 19,8.

Τον περασμένο Αύγουστο, ο Ζυλιέν έκανε αίτηση για χορήγηση προσφυγικού ασύλου. «Θέλω να νιώθω ασφαλής και να έχω διεθνή προστασία, σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης. Θέλω να προχωρήσω για να γίνω χρήσιμος και σημαντικός άνθρωπος για την κοινωνία. Να προσφέρω, όσο μπορέσω, στην Ελλάδα που με βοήθησε» είναι η απάντησή του στο ερώτημα για το πώς βλέπει τώρα το μέλλον του.

Τον ελεύθερο χρόνο του, ο νεαρός ζει με αναμνήσεις από την οικογένεια που έχασε και τον τόπο του. Γιός πολιτικού, αν και γύρισε σελίδα στη ζωή, δεν διαγράφει από τη μνήμη του τον αγώνα του πατέρα του και των συμπατριωτών του για τη δημοκρατία.

«Ευχαριστώ την Ελλάδα που με στήριξε. Ευχαριστώ όλους εδώ στην Κόνιτσα, που με βοήθησαν να σταθώ στη ζωή και να προχωρήσω».

Θυμίζουμε ότι στην Κόνιτσα είχαν υπάρξει σοβαρές ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον ανήλικων προσφύγων, όπου πρωταγωνίστησε 30χρονος επιχειρηματίας από την περιοχή των Ιωαννίνων και εθνοφύλακας, μαζί με τρεις 17χρονους μαθητές του ΕΠΑΛ Κόνιτσας.

Ο σπουδαστής πλέον Ζυλιέν, θα δώσει πολλούς αγώνες ακόμα στη ζωή του, όπως όλοι οι νέοι, αλλά θα είναι περισσότεροι για αυτόν. Μακάρι να κατακτά τους στόχους του πάντα με επιτυχία.

Read more