Tamara Djurovic: Μια street artist σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο που τίμησε τις «αόρατες» γυναίκες
Η δουλειά της εξυψώνει τη γυναίκα, την κάθε μια από εμάς
ΤΕΧΝΗ

Tamara Djurovic: Μια street artist σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο που τίμησε τις «αόρατες» γυναίκες

Tamara Djurovic: Η σπουδαία Αργεντινή καλλιτέχνης έφυγε από τη ζωή το πρωί της 19ης Νοεμβρίου, αφήνοντας πίσω της ένα σπουδαίο έργο.

Tamara Djurovic: Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης τέχνης, γνωστή για τον ποιητικό φεμινισμό της, και τις σπουδαίες μνημειακές τοιχογραφίες της.

Η Hyuro, όπως ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό της, είναι μια από τις σημαντικότερες visual asrtists της εποχής μας, η οποία απεικόνιζε καθημερινές γυναίκες που αγωνίζονται και παλεύουν κάθε μέρα.

Η Ντζούροβιτς, η οποία ταξίδευε τα τελευταία 10 χρόνια, δημιούργησε τεράστια υπαίθρια έργα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, από τη Βραζιλία, την Ιταλία, την Ισπανία, το Βέλγιο και τις Κάτω Χώρες. Απεικονίζοντας γυναίκες μαχητές, που αγωνίζονται στην καθημερινή τους ζωή, η Ηyuro εξέφραζε απαλά και καλλιτεχνικά τις προσωπικές εμπειρίες της ζωής της. Στη Βαλένθια όμως εξέλιξε το πιο σημαντικό μέρος της καριέρας της.

Η καλλιτέχνης είχε υπερβεί την διάσταση της ύλης, αφήνοντας πίσω με τις πινελιές της μια ανυπολόγιστη καλλιτεχνική κληρονομιά.

Πολλά από τα έργα της μπορεί να έχουν ξεθωριάσει με το πέρασμα των χρόνων, αλλά η αίσθηση που αφήνουν είναι εκεί, στο κέντρο μιας πόλης, στους τοίχους οικοπέδων και σε τοίχους εγκαταλελειμμένων κτιρίων.

Τρεις από τις πιο εμβληματικές τοιχογραφίες της πόλης έχουν όμως διατηρηθεί: ένας φόρος τιμής στην Τζέιν Τζέικομπς που φιλοτέχνησε το 2019 στη συνοικία Κάρμεν, η συμμετοχή της στο πρότζεκτ «Sense Murs» στη συνοικία Λα Πούντα, με τη γιγαντιαία γυναικεία φιγούρα που υπερασπίζεται ένα περιβόλι με ντομάτες και η παρέμβασή της στην πρόσοψη του κτιρίου La Base, στη μαρίνα, όπου παρουσίασε μια από τις πιο γνωστές σκηνές της πλήθους.

Οι τοιχογραφίες της ξεχωρίζουν για την εσωτερική δύναμη που αντικατοπτρίζουν οι απλές γυναίκες, μερικές φορές χωρίς πρόσωπο, σε μια γλώσσα αληθινή και φιλική. Η Hyuro χρησιμοποιούσε τον τοίχο σαν καθρέφτη μέσα στον οποίο έψαχνε την αλήθεια.

Η Hyuro δεν ζωγράφιζε στον δρόμο. Μιλούσε στον δρόμο. Το μυαλό της ήταν τα χέρια της και η ζωγραφική της ήταν ένα δώρο για τους δρόμους της πόλης.

Η Τamara Djurovic έφυγε μετά από ένα χρόνο παλεύοντας με την ασθένεια της. Είπε το αντίο όπως το ήθελε: στο σπίτι, με τη μουσική της, σε γαλήνη και ησυχία. με τα παιδιά και τους αγαπημένους της. Μπορεί να έφυγε όμως είμαστε οι τυχεροί που μπορούμε να την βλέπουμε σε κάθε πίνακα, σε κάθε τούβλο, σε όλες τις ιστορίες που κατάφεραν να αποκαλύψουν τα πινέλα της.

Read more