Piscina Mirabilis: Μετά από είκοσι αιώνες η ρωμαϊκή δεξαμενή λειτουργεί και πάλι, αλλά με διαφορετικό σκοπό
Ένα πρωτότυπο μουσείο
ΤΕΧΝΗ

Piscina Mirabilis: Μετά από είκοσι αιώνες η ρωμαϊκή δεξαμενή λειτουργεί και πάλι, αλλά με διαφορετικό σκοπό

Piscina Mirabilis: Σε μουσείο σύγχρονης τέχνης μετατρέπεται μία από τις μεγαλύτερες ρωμαϊκές δεξαμενές πόσιμου ύδατος.

Piscina Mirabilis: Μια ρωμαϊκή δεξαμενή στη Νάπολη, θα φιλοξενεί έργα σύγχρονης τέχνης, μετά από είκοσι αιώνες.

Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της αναμόρφωσής της από το με έδρα το Χονγκ Κονγκ αρχιτεκτονικό γραφείο Bagua+Bhava ανέκυψε το ερώτημα πώς θα ισορροπήσει το σχέδιο ενός αρχαίου μνημείου με το σχέδιο ενός Μουσείου σύγχρονης τέχνης.

Καθώς οι επισκέπτες θα περιδιαβαίνουν τον χώρο θα περιηγούνται στην ιστορία και την τέχνη είκοσι ολόκληρων αιώνων. Αποφασίστηκε λοιπόν ο «χρόνος» να είναι η βασική ιδέα του πρότζεκτ. «Ανεξαρτήτως του παρελθόντος ή του μέλλοντος ή ακόμη και του παρόντος, η Piscina Mirabilis είναι μια σημαντική ιστορία για όλους, σ’ όλον τον κόσμο» εξηγούν οι αρχιτέκτονες.

Το παρελθόν ήταν η ρωμαϊκή δεξαμενή, το μέλλον είναι το Μουσείο και για αυτόν τον λόγο το Μουσείο είναι διατεταγμένο σε δύο ζώνες, τη λευκή (το παρελθόν) και τη μαύρη (το μέλλον).

Η λευκή ζώνη εστιάζει σε ζωγράφους όπως οι Εουτζένια Βάνι, Φραντσέσκο Κλεμέντε και Σερένα Βεστρούτσι. Αντιθέτως, στη μαύρη ζώνη, στο επίκεντρο είναι γλυπτά, όπως έργα των σύγχρονων Βίλι Βέργκινερ, Βαλέριο Μπερούτι και Αρκάντζελο Σασολίνο. Το εσωτερικό χωρίζουν τέσσερα «μονοπάτια»: Το μονοπάτι A εστιάζει στα έργα ζωγραφικής, ενώ στο B και C εκτίθενται τα μικρού και μεγάλου μεγέθους γλυπτά. Τέλος, στο μονοπάτι D περιλαμβάνεται το γλυπτό του Λόρις Τσεκίνι το οποίο κρέμεται από το ταβάνι.

Η δεξαμενή οικοδομήθηκε επί Αυτοκράτορος Αυγούστου τον 1ο μ.Χ. αιώνα.  Είναι μια αρχαία ρωμαϊκή δεξαμενή στο λόφο Bacoli στο δυτικό άκρο του κόλπου της Νάπολης, στη νότια Ιταλία. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες αρχαίες δεξαμενές. Η τεχνική κατασκευή της είναι η opus reticulatum που χρησιμοποιείται στους τοίχους.

Η δεξαμενή έχει σκαφτεί στον λόφο και είχε ύψος 15 μέτρα, μήκος 72 μέτρα και πλάτος 25 μέτρα. Η χωρητικότητα της ήταν 12.600 κυβικά μέτρα και  υποστηριζόταν από θολωτές οροφές και συνολικά 48 κολόνες.

Θεωρήθηκε ότι βρισκόταν εκεί για να παρέχει πόσιμο νερό στον ρωμαϊκό δυτικό αυτοκρατορικό στόλο στο Portus Julius, αλλά αυτό είναι απίθανο, καθώς η δεξαμενή απέχει περίπου 1 χλμ από τις πλαγιές του ακρωτηρίου του Misenum όπου βρίσκονταν. η στρατιωτική βάση και το λιμάνι της κατοικημένης περιοχής .

Επίσης από την περίοδο του Αυγούστου, η ναυτική βάση συνδέθηκε απευθείας με το κύριο ρωμαϊκό υδραγωγείο, το Aqua Augusta, και δεν χρειάστηκε η δεξαμενή. Πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι η δεξαμενή ανήκε σε μια από τις πολλές πολυτελείς βίλες που χτίστηκαν σε αυτήν την περιοχή, όπως η γειτονική δεξαμενή Grotta della Dragonara.

Η δεξαμενή τροφοδοτούνταν με νερό από το Aqua Augusta, το οποίο έφερε νερό στις περισσότερες περιοχές γύρω από τη Νάπολη από πηγές, στο Serino κοντά στο Avellino, 100 χιλιόμετρα μακριά.

Το νερό αντλούνταν από τη δεξαμενή χρησιμοποιώντας μηχανήματα τοποθετημένα στην ταράτσα της δεξαμενής, τα οποία αυξήθηκαν τον 2ο αι. μ.Χ. προσθέτοντας μια σειρά υποστηριζόμενων βαρελιών με θολωτά δωμάτια στη βόρεια πλευρά.

Read more